Bierki lubartowskie to tradycyjna, regionalna gra zręcznościowa nazywana także Podkról.
Różni się od współczesnych bierek - składa się z niewielkich drewnianych figurek o charakterystycznych kształtach, które często odwzorowywały postacie lub przedmioty (Król, królowa, podkról, podkrólowa, pop, popica i bydlęta).
Zasady gry w bierki lubartowskie:
Przygotowanie i cel gry:
Gra przeznaczona jest dla 2–10 osób. Celem jest zdobycie jak największej liczby punktów poprzez zręczne podrzucanie i chwytanie figurek. Przebieg gry:
Rozsypanie (sypa): Jeden z graczy bierze wszystkie bierki w dłoń, opiera je dolnym końcem o stół i rozsypuje bezładnie.
Podrzucanie i chwytanie: Gracze kolejno próbują zebrać ze stołu jak największą ilość bierek, nie poruszając pozostałych (podobnie jak w klasycznych bierkach). Wariant lubartowski: W wersji tradycyjnej, każdy z graczy kładzie na dłoni całą „sypę” (lub jej część), podrzuca i chwyta na grzbiet dłoni jedną lub kilka figurek. Bierka bierce nie jest równa. Bydlę to jeden punkt, pop i popica dają po cztery, podkról i podkrólowa po osiem, a król i królowa po dwanaście.
Zakazy i punktacja: Są ściśle określone zasady dotyczące chwytania,
np. zakazane jest chwytanie figurek różnogatunkowych (np. króla z królową), a tzw. "liszkę” można chwytać tylko w liczbie parzystej.
Zmiana gracza: Jeśli podczas wyciągania drgnie inna, leżąca obok bierka, kolejka przechodzi na następnego gracza.
Grę wygrywa osoba, która po zakończeniu zbierania wszystkich bierek zgromadzi najwięcej punktów.
Autor: Anna Polcyn
Komentarze
Prześlij komentarz